Godziemba

Antysowiecki ruch oporu w krajach bałtyckich jest jednym z najbardziej niedocenianych konfliktów dwudziestego wieku. Przejęcie krajów bałtyckich przez Sowietów po II wojnie światowej napotkało na zbrojny opór. W większości wypadków był to spontaniczny wyraz powszechnego gniewu, który szybko stłumiono. Czasami jednak opór przybierał bardziej zorganizowane formy.

Ukraińskie oddziały partyzanckie działały na sowieckiej Ukrainie do początków lat 60. Na początku 1947 roku na Kremlu zaczął dojrzewać plan masowej akcji wysiedleńczej, która jednocześnie objęłaby wszystkie obwody Ukrainy zachodniej. Prawdopodobnie było to powiązane z ówczesnymi przygotowaniami polskich komunistów do akcji „Wisła”.

Sowiecka operacja „Wielka Blokada” przetrąciła kręgosłup ukraińskiej partyzantce.

Wprowadzony przez Sowietów terror skutecznie ograniczył działalność ukraińskiej partyzantki.

Po wkroczeniu na tereny tzw. zachodniej Ukrainy Sowieci przystąpili do likwidacji ukraińskiego podziemia.

Wielu zachodnich pożytecznych idiotów pomogło Stalinowi w ukryciu rozmiarów ludobójstwa na Ukrainie.

Organizując ludobójstwo na Ukrainie Moskwa zadbała o zachowanie tego w ścisłej tajemnicy.

Na początku lat 30. Rosja sowiecka doprowadziła do wielkiego głodu na Ukrainie, w wyniku którego zginęło kilka milionów chłopów ukraińskich. Po wprowadzeniu tzw. NEP-u sytuacja aprowizacyjna w bolszewickiej Rosji uległa szybkiej poprawie. Istnienie prywatnego rolnictwa było jednak niezgodne z doktryną komunistyczną.

Próba utworzenia po I wojnie światowej państwa ukraińskiego skończyła się porażką.

Ogłoszenie w końcu listopada 1917 roku niepodległości przez Ukrainę skłoniło bolszewików do agresji na nowo powstałe państwo.

Rosja Putina daleka jest od propagowanego wzorca konserwatyzmu.

Ideologia bolszewicka wiele elementów zaczerpnęła z ideologii Rosji carskiej. Zachwianie mitu władzy cesarskiej stawało się w oczach jego poddanych środkiem do legitymizacji władzy, podważało podstawy całego porządku społecznego. W przededniu I wojny światowej minister spraw wewnętrznych i szef policji Piotr Durnowo ostrzegał więc cara, że jeśli wojna pójdzie źle, „nie da się uniknąć rewolucji społecznej w skrajnej formie”. Kilkadziesiąt lat później zachwianie społecznej wiary w moc – tym razem władzy komunistycznej – podważyło jej ideologiczną i polityczną legitymizację, a następnie doprowadzając do rozkładu państwa sowieckiego.

W Rosji znaczna część ludności traktowała cara jako „ziemskiego” Boga

Putin wzoruje się na swym idolu – Stalinie. W sierpniu 1996 roku były ppłk. KGB Władimir Putin został powołany – na wniosek szefa administracji prezydenta Jelcyna Anatolija Czubajsa – na stanowisko zastępcy szefa administracji nieruchomościami prezydenta, a w 1997 roku zastępcy szefa administracji prezydenta i szefa Głównego Zarządu Kontroli. Od maja do lipca 1998 roku był pierwszym zastępcą szefa administracji prezydenta. Od lipca tego roku zaś do sierpnia roku 1999 pełnił funcję szefa Federalnej Służby Bezpieczeństwa, następczyni KGB. Od marca 1999 roku był jednocześnie sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej. W tym czasie na jego rozkaz, jako dowodzącego „operacją antyterrorystyczną” rozpoczęto II wojnę czeczeńską, w trakcie której zamordowano dziesiątki tysięcy ludności cywilnej. Pretekstem do wojny były dziwne wybuchy kilku budynków w Rosji, których autorami nie byli „czeczeńscy terroryści” lecz oficerowie postsowieckich służb specjalnych.

Obawiający się spisków na swe życie Stalin posiadał armię sobowtórów. Stalin miał nieograniczoną zdolność do wyrządzania zła, w czym znajdował przyjemność. Olbrzymi, zamieszkany przez 150 milionów ludzi kraj zamienił w totalną machinę zła, w jeden wielki łagier.

Ostatecznie dopiero w 2005 roku ustalono bez żadnych wątpliwości tożsamość odnalezionych w grobach katyńskich zwłok kobiety. Jej zwłoki odnaleźli Niemcy w czasie pierwszej ekshumacji w 1943 roku. Ponieważ nie potrafili wyjaśnić, skąd wzięło się tam ciało kobiety, a obawiając się efektu propagandowego, nie ujawnili tego faktu.

Janina Lewandowska została w swoje 32 urodziny zamordowana przez Sowietów w Katyniu.

Janina - córka gen. Dowbór-Muśnicka, była kobietą nie tylko piękną, ale także bardzo uzdolnioną. Janina Lewandowska, z domu Dowbor-Muśnicka, urodziła się 22 kwietnia 1908 roku w Charkowie, gdzie stacjonował wtedy jej ojciec – słynny potem generał.

Od połowy lat 30. do niemal końca swego istnienia w ZSRS obowiązywał specyficzny purytanizm moralny.

Propagowanie w Związku Sowieckim „wolnej miłości” oraz zniesienie kar za aborcję zaowocowało plagą prostytucji, zbiorowych gwałtów chorób wenerycznych oraz katastrofą demograficzną.