Godziemba

  W końcu czerwca 1914 roku odbył się we Lwowie zjazd oficerski Związków Strzeleckich oraz Rady Głównej Związku Walki Czynnej. W czasie obrad dotarła do uczestników informacja o zabójstwie austriackiego następcy tronu arcyksięcia Franciszka...

W końcu czerwca 1914 roku odbył się we Lwowie zjazd oficerski Związków Strzeleckich oraz Rady Głównej Związku Walki Czynnej. W czasie obrad dotarła do uczestników informacja o zabójstwie austriackiego następcy tronu arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Jego zabójstwo było dużą stratą, gdyż angażował się on osobiście we wspieranie polskiej irredenty przeciwko Rosji. Natychmiast doszło do wymiany informacji między wywiadem niemieckim i austriackim dotyczących sytuacji militarnej w Królestwie Polskim i podjęciu przez Rosję przygotowań do wojny.

Mój trzyczęściowy esej poświęcony sylwetce gen. Sikorskiego spotkał się z krytycznymi uwagami, których autorzy wskazywali na zbyt subiektywną ocenę generała oraz podważali moją opinię o braku orientowania się przez niego w materii faktycznych celów politycznych Stalina i polskich komunistów. W związku z tym pragnąłbym przedstawić krótkie uzupełnienie, w którym pokażę próbę nawiązania sojuszu z komunistami, którego podłożem była nienawiść do piłsudczyków.

Na wiosnę 1917 roku żądania Piłsudskiego usamodzielnienia projektowanego wojska polskiego napotykały na zdecydowany opór Niemców, którzy przestawali się łudzić nadzieją wyciągnięcia miliona rekrutów z Królestwa Polskiego. Dodatkowo rewolucja lutowa w Rosji sprawiała, że z punktu widzenia Niemiec front wschodni przestał być groźny.

Przy okazji kolejnych wyborów, rozlegają się liczne głosy krytykujące aktualną ordynację wyborczą i proponujące jej niezbędne modyfikacje. Zacząłem się na tym zastanawiać i uznałem, iż problem czy ordynacja ma być większościowa czy proporcjonalna, czy okręgi mają być jedno- czy też wielomandatowe, to jedynie czubek góry lodowej. Najważniejsze jest zapewnienie wszystkim grupom społecznym reprezentacji w parlamencie.

Jesienią 1906 roku stało się jasnym, że szanse na powstanie zbrojne w Królestwie Polskim znikły na dłuższy czas. Józef Piłsudski twórca Organizacji Bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej  rozpoczyna od 1907 roku agitację militarną oraz proponuje wyjście poza ruch socjalistyczny. Pozyskuje dla tej idei niedawnego bojowca, obecnie studenta Politechniki Lwowskiej Kazimierza Sosnkowskiego, który na jego propozycję podejmuje się kierowania lwowską szkołą bojową i utworzonymi

Po kilku artykułach, których autorzy (Gontarczyk, Chodakiewicz, Bartoszewski), wykazali Alinie Całej liczne przekłamania i fałszerstwa, pani doktor napisała długi artykuł, w którym – opierając się na badaniach historyków z Żydowskiego Instytutu Historycznego – ponownie ogłosiła tezę o katolickiej genezie antysemityzmu oraz odpowiedzialności AK za liczne mordy na Żydach.

Endecja próbowała przeciwstawić Piłsudskiemu mit wielkiego żołnierza Józefa Hallera, związanego od 1912 roku – po opuszczeniu wojska austriackiego w stopniu kapitana - z opanowanym przez endecję Polskim Towarzystwem Gimnastycznym „Sokół”. Mimo tego we wrześniu 1914 roku Haller, oficer Legionu Wschodniego w obecności austriackiego komendanta Sanoka wniósł toast na cześć cesarza

Ignacy Paderewski wybitny polski pianista i kompozytor, fundator pomnika grunwaldzkiego w Krakowie, dużą część życia poświęcił polityce. Jego dokonania na tym polu należy ocenić bardzo krytycznie.    Nie umniejszając roli Paderewskiego w podjęciu sprawy polskiej przez administrację W. Wilsona, należy zaznaczyć, że nawet najbardziej romantyczne memoriały pianisty nie odegrałyby żadnej roli, gdyby nie wewnętrzne przekonanie amerykańskiego prezydenta. Wilson wybrał Polskę by na jej przykładzie udowodnić uniwersalność zasady samostanowienia narodów.

19 czerwca 1940 r. Sikorski, gdy Prezydent Władysław Raczkiewicz i August Zaleski - minister spraw zagranicznych płynęli jeszcze do Anglii, Sikorski złożył Anglikom memorandum, dotyczące możliwości nawiązania stosunków z Sowietami i utworzenia 300 tyś. armii polskiej w Rosji. W memoriale tym Sikorski zapowiadał, że złoży „solenne oświadczenie, iż po zwycięskim zakończeniu wojny polityka odbudowanej Polski nie byłaby w żadnym wypadku skierowana przeciwko interesom Rosji Sowieckiej i byłaby zasadniczo odmienna od polityki wszystkich rządów polskich od 1926

Mimo pozostawania po 1926 roku na uboczu polityki, Sikorski nie zapomniał jednak o reklamie własnej osoby. Jako przykład posłużyć może m.in. zamieszczanie na łamach przychylnego mu „Kuriera Warszawskiego” informacji o złożonych wizytach u wojskowych francuskich czy u Paderewskiego w Morges. Wybitny publicysta B. Singer tak go charakteryzował: " Nie jest tajemnicą, że generał Sikorski jest w niełasce w Polsce, a wiadomo również, że cieszy się szczególnymi względami wybitnych generałów francuskich /.../ Dawny mistrz kokietowania prawicy przy posiadania zaufania lewicy,

W poniższym szkicu nie chcę zajmować się wszystkimi aspektami działalności Władysława Sikorskiego. Osobą Generała po wojnie zajmowało się wielu historyków, a literatura przedmiotu jest bardzo obszerna. Na ocenę jego dokonań znaczny wpływ miała przynależność polityczna historyków i publicystów prezentujących jego sylwetkę. Na emigracji odmienny stosunek do Generała związany był z podziałem na piłsudczyków i sikorszczyków. W historiografii krajowej, po okresie milczenia, propaganda komunistyczna próbując (od lat 70-tych) zawładnąć osobą Sikorskiego dla własnych celów pozwoliła na