Jacek K.M.

Być może trojański granat jaki przygotowały Chiny, aby podarować go zachodniemu światu może wybuchnąć w ich dłoniach. Zamrożone kwarantanną gospodarki świata i rządy atakowane w globalnej medialnej pandemii, wprost i wszem zanurzane w strachu i wizji nadciągającej apokalipsy szamocą się między interesem własnych obywateli, a pompowanym medialnym terrorem i mirażami elitarnego splendoru światowych banksterskich elit.

Gospodarka z tłumikiem. Na amerykańskiej scenie, koronawirus Covid-19 jest odłamkowym granatem rzuconym w mozolnie i dumnie budowany flagowy program prezydenta Trumpa “America First”, który miał zerwać z dotychczas sponsorowanym przez elity globalizmem i przywrócić Ameryce stabilność, suwerenność i godność.

Jeszcze nie wiemy, czy jak twierdzą wyznawcy teorii spiskowych, pandemia koronawirusa jest operacją specjalną chłopaków zainteresowanych w urządzeniu naszego świata na nowo, czy też jest to wypadek przy pracy, który dobrze pasuje do pożądanego scenariusza tych samych sił.

Prawdę mówiąc to pandemia koronawirusa przypomina trzęsienie ziemi, które właśnie się rozpoczęło, nie wiadomo jak będzie przebiegać, kiedy się zakończy (czy nie będzie powtórki) i jakie będą jego rezultaty tak dla tych co przeżyją, jak i dla stanu ich “ekonomii”. Na dziś skazani jesteśmy na kwarantannę w domowych pieleszach, to ponoć taki stan wojenny w wersji dla ubogich. W wolnej chwili (mniej) wolni ludzie czytając “Wesele” Wyspiańskiego, mogą się tylko upewnić, że tak niewiele na tym świecie się zmieniło. Dalej “Chińczyki trzymają się mocno”! W Kalifornii oficjalnie nie pracujemy do końca kwietnia, a później jak wiecie jest 1 maja, święto pracy (którą część z nas straci), a dalej to już pachnie wakacjami… Słowem żyć (zapożyczyć się na koszt przyszłych pokoleń), nie umierać! No dobrze, ale jak tu można żyć z nadzieją i optymizmem, kiedy najwyższą dynamikę wzrostu odnotowują biznesy produkujące maseczki, rękawiczki, środki dezynfekujące, respiratory, ubrania ochronne i oczywiście krematoria...

Scenariusz pisze życie (dotąd było odwrotnie) z piskiem opon zajeżdżają teoretycy spiskowych teorii i wysiada dobrobyt, a wsiada katastrofa, ale jazda!

Ludzie modlą się o ponowne przyjście Mesjasza, a tu jednak tylko Charles Darwin zmartwychwstał. Przetrwają tylko najsilniejsi, a i tych skutki uboczne zwycięskiego starcia się z koronawirusem mogą zamienić w niewolników nowego doskonalszego świata pod wezwaniem banksterów.

Perfekt sztorm, już jesteśmy, a jeśli nie to wkrótce będziemy w oku cyklonu, czyżby wreszcie głodni kontroli globaliści znaleźli klucz do zapanowania nad światem?

Jeśli wybory odnoszą się do przyszłości to w Ameryce nie wygląda ona najlepiej, najbardziej obiecująco. Bardziej kojarzy się ten spektakl z wyborami w Domu Pogodnej Starości (zarządzony przez jego administrację), no cóż nawet cywilizacje się starzeją, co dopiero ludzie. Więc już po Super Wtorku i na deskach wśród pozostałych zawodników, kandydatów Partii Demokratycznej do prezydenckiej nominacji jest nieco przestronniej.

Nawet w świecie polityki funkcjonuje pojęcie “rzeczywistość”, które jednak w okresie wyborczym przekształca się w “życzywistość”, czyli zjawisko opowiadania banialuk przez próbujących dorwać się do władzy polityków. Pewnie wymyśliłem to słowo, a jeśli tak to aby lepiej oddać operację czarowania wyborców.

Podobno w polityce wieje nudą, może gdzie indziej tak, ale nie w Ameryce. Tak jak poprzednio pisałem, mimo podsycania ognia i fanfar przez naiwnych wyborców wokół starego komucha senatora Bernie Sandersa, na placu wreszcie pojawiła się straż pożarna globalistów lansująca jednego ze swoich, czyli Mike Bloomberga.

zlifowanie diamentu nienawiści i kłamstwa skończyło się wywrotką z kulminacyjną sceną harakiri z podstarzałą liderką Demokratów drącą na strzępy federalny dokument przemówienia prezydenta Trumpa w szale politycznej dewastacji. Speaker Nancy Pelosi z pewnością należy się przysłowiowy odpoczynek w Ciechocinku.

Oczywiście oglądałem doroczne wystąpienie prezydenta Trumpa wobec połączonych izb Kongresu, jak zwykle to wielkie wydarzenie w Ameryce.

Zbliża się 39 rocznica najdłuższego i największego strajku w Polsce, a nawet w Europie, mam na myśli okupacyjny strajk studencki w Łodzi (i dalej w Polsce) ze stycznia i lutego 1981 r.

Trudno już dłużej grać przysłowiowego “głupka” i udawać, że w stosunkach polsko-żydowskich istnieje partnerstwo i wzajemne poszanowanie stron. Ostatnie ataki strony żydowskiej z wykorzystaniem niekoniecznie hipersonicznego Putina (raczej niewypał po Sowietach) jako wzmacniacza melodii antypolonizmu ułatwia Polakom dokonania oceny: “kto wróg, a kto przyjaciel” i każde zawody w rozgrywaniu nas metodą “dobry i zły policjant” nie są już w stanie przesłonić rzeczywistości.

Nie ustają komentarze odnośnie wielkiego spędu w Yad Vashem, Rosyjskiej Autonomicznej Republice Izraelskiej, gdzie już prawie 30% “tubylców” posługuje się językiem rosyjskim i jak grzyby po deszczu wyrastają pomniki wdzięczności Armii Czerwonej zanim tam dotarła (widocznie Rosja to stan umysłu). Cóż, co kraj to obyczaj, zmęczony Putin, po wysmarowaniu się olejkiem antyrakietowym, może śmiało zrelaksować się wśród swoich na plaży w Hajfie.

KarKarol Marks byłby pewnie rzewnie zapłakał nad powyższym tytułem, w Komunistyc

Dziś już wiemy, że nie ma sensu uczyć się historii, drukować poświęconych jej książek dlatego, że podobnie jak klimat również historia podlega zmianom. Mówi się, że ten kto kontroluje przeszłość, kontroluje też przyszłość, a kontrolujący przecież się zmieniają. Pewnie dlatego Putin dokonał antysemickiego odwiertu w polskiej historii z okresu II wojny światowej.

Każdy polityk (w jakimkolwiek kraju i partii) chce przede wszystkim utrzymać się przy władzy i jeśli to możliwe wspiąć się wyżej po drabinie władzy, aby posiadać jej więcej. Trump chce wygrać następne prezydenckie wybory, a Ajatollahowie w Islamskiej Republice Iranu chcą zostać przy władzy, czyli w tym przypadku też przeżyć.

Dopóki ziemia obraca się (w/g Bułata Okudżawy) dopóty będziemy zaskoczeni, zdumieni obrotem spraw, taki to już jest ten świat.

o pewnie mój ostatni wpis w tym roku, więc zatańczę na całym parkiecie.