Godziemba

Represje władz komunistycznych zdusiły marcowy bunt młodego pokolenia.

W połowie marca 1968 roku strajki studenckie ogarnęły większość ośrodków akademickich w PRL.

Wiec studencki w dniu 8 marca 1968 roku zapoczątkował bunt młodego pokolenia przeciwko władzy komunistycznej.

Po przejęciu władzy w Rosji przez bolszewików oraz zawarciu przez nich pokoju w Brześciu z państwami centralnymi, oddającego Niemcom wszystkie zachodnie gubernie rosyjskie, wydawało się, że koncepcja

Koncepcja „Mitteleuropy” miała zapewnić Niemcom dominację w Europie.

W 1917 roku Litwini rozpoczęli, przy pomocy Niemiec, budowę swojego państwa.

W traktacie podpisanym w lutym 1918 roku w Brześciu państwa centralne przekazały państwu ukraińskiemu ziemie polskie – Chełmszczyznę i część Podlasia.

Pomimo upokarzających warunków traktatu brzeskiego, jego podpisanie umożliwiło Leninowi zachowanie władzy i skoncentrowanie się na wojnie z „białymi”.

W grudniu 1917 roku rozpoczęły się rokowania pokojowe państw centralnych z Rosją bolszewicką.

Zdecydowana większość żydowskich dezerterów z armii gen. Andersa albo wstąpiła do kibuców albo zasiliła żydowskie organizacje zbrojne.

Wkrótce po opuszczeniu Związku Sowieckiego przez armię gen. Andersa rozpoczęły się dezercje żołnierzy narodowości żydowskiej.

W czasie negocjacji pokojowych w 1920 roku nie uwzględniono niemal żadnych postulatów strony węgierskiej.

Po I wojnie światowej Węgrzy zostały zmuszone do podpisania upokarzającego traktatu pokojowego,.

Wbrew podjętym zobowiązaniom rząd w Pradze nie nadał autonomii Rusi Zakarpackiej.

W 1919 roku do Czechosłowacji przyłączono Ruś Zakarpacką.

Ostateczna decyzja o podziale Śląska Cieszyńskiego wykopała przepaść pomiędzy Warszawą a Pragą.

Władze czechosłowackie torpedowały wszelkie propozycje kompromisowego rozwiązania problemu Śląska Cieszyńskiego.

Po brutalnej agresji dokonanej w styczniu 1919 roku Czesi zagarnęli większość Śląska Cieszyńskiego.

Czesi od początku dążyli do przejęcia władzy nad całym Śląskiem Cieszyńskim.

Bogusław Miedziński był, obok Karola Polakiewicza i Mariana Kościałkowskiego, ważnym reprezentantem Piłsudskiego w Sejmie I kadencji.