Godziemba

Przedwojenni celebryci reklamowali ekskluzywne produkty, zarabiając na tym duże pieniądze.

Wraz z rozwojem kina w II RP pojawili się celebryci. Zaledwie trzy lata po odzyskaniu niepodległości miłośnicy kina w Polsce mieli już do dyspozycji co najmniej 400 kin. Nie były to obiekty specjalnie projektowane i budowane na potrzeby kinematografów. Urządzano je zazwyczaj w budynkach dawnych teatrzyków, a nawet w przerabianych stajniach, wozowniach, garażach.

Kluczową rolę w tradycji budowania szopek odegrał św. Franciszek z Asyżu (1181-1226). Tradycja szopek bożonarodzeniowych sięga średniowiecznych kościelnych misteriów, które dały początek ludowym jasełkom i teatrzykom kukiełkowym.

Oficerowie, a zwłaszcza kawalerzyści słynęli z zamiłowania do zabaw i trunków. Międzywojenna Warszawa oferowała mnóstwo kuszących rozrywek – teatry, kina, kabarety, dancingi i lokale otwarte do rana.

W międzywojennej Polsce szwoleżerowie i ułani tworzyli elitę wojska. Obdarzani podziwem i sympatią, w oczach rodaków uosabiali te cechy, które uważano za wyznaczniki prawdziwego bohatera, patrioty, a także mężczyzny.

W połowie 1919 roku upadły nadzieje komunistów na utworzenie Czerwonej Gwardii oraz Czerwonej Armii Polskiej.

Oprócz indoktrynacji polskich żołnierzy komuniści podjęli również próbę utworzenia Czerwonej Armii.

W celu koordynacji wszelkich działań przeciwko Wojsku Polskiemu komuniści utworzyli przy Sekretariacie Komitetu Centralnego KPRP Wydział Agitacji w Wojsku, potocznie zwany „Wojskówką". W strukturach partyjnych posiadał on charakter autonomiczny. Podobnie rzecz się miała z utworzoną niebawem jego zewnętrzną ekspozyturą w postaci Komunistycznej Organizacji Żołnierskiej.

Komunistyczni agitatorzy dążyli do wywołania zamętu w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego. Wraz z rozbudową Wojska Polskiego coraz więcej żołnierzy nie miało związku z formacjami legionowymi czy korpusowymi ani ugrupowaniami paramilitarnymi tworzonymi pod auspicjami narodowych demokratów czy piłsudczyków.

Po doprowadzeniu do likwidacji polskich oddziałów w Rosji, działacze SDKPiL oraz PPS-Lewicy przystąpili do tworzenia własnych bolszewickich oddziałów.

Od stycznia 1918 roku istotnym celem bolszewików i ich polskojęzycznych sojuszników było unicestwienie polskich formacji wojskowych, w tym przede wszystkim I Korpusu Polskiego.

Po przejęciu władzy bolszewicy przystąpili do podporządkowania polskich organizacji wojskowych.

Od początku polskojęzyczni sojusznicy bolszewików, wywodzący się z SDKPiL i PPS-Lewicy, dążyli do storpedowania inicjatywy utworzenia polskich oddziałów w Rosji. Po rewolucji lutowej środowiska polskie w Rosji podjęły inicjatywę zorganizowania polskiego wojska w Rosji.

Brak realnej opozycji oraz stworzenie silnej egzekutywy pozwoliły bolszewikom na zachowanie władzy w decydujących pierwszych miesiącach sprawowania rządów.

Październikowe bolszewickie powstanie było zamachem stanu, czynnie popieranym przez garstkę ludności. W celu zdyskredytowania Kiereńskiego bolszewicy rozpowszechniali fałszywe pogłoski, że jest on Żydem. Kiereński wspominał, że kiedy uciekał z Pałacu Zimowego tuż przed bolszewickim zamachem ujrzał na murze następujący ironiczny napis: „Precz z Żydem Kiereńskim, niech żyje Trocki!”.

Ostatecznie Lenin przeforsował plan zamachu zbrojnego, pozwalającego na przejęcie władzy w Rosji.

Narastający od lata 1917 roku chaos w Rosji sprzyjał planom Lenina zagarnięcia władzy.

Stalin uczynił z filmu niezwykle ważne narzędzie propagandowe. Wszyscy sowieccy filmowcy, nie tylko Eisenstein, służyli wiernie Stalinowi.

Sergiej Eisenstein do końca życia pozostał propagandzistą w służbie Stalina. W nakręconym w 1928 roku filmie „Październik”, powstałym dla uczczenia dwudziestej rocznicy Eisenstein zadbał o efekty, przedstawienie wielkiej symboliki „dni, które wstrząsnęły światem”.

Sergiej Eisenstein był nie tylko geniuszem filmu, ale przede wszystkim czołowym propagandzistą komunizmu.