gw1990 - blog

"Rzeczpospolita" dotarła do zeznań w prokuraturze
Ryszarda Sobiesiaka. Znamy tylko dwa wątki, które mogą pogrzebać
Rosoła, Drzewieckiego i Schetynę. I na nic zdadzą się wysiłki Wojciecha
Czuchnowskiego, publikującego wrzutki od Wojtunika.

 Pięć godzin przesłuchania Donalda Tuska pokazało, że jedynym przygotowanym do niego jest Bartosz Arłukowicz. Dzięki temu teza o przecieku ze strony premiera to niemal pewność. Niestety, tylko tyle.

Dobrze się stało, że wreszcie ukazał się film, obalający mity. "Towarzysz Generał" został wyemitowany w TVP nie o 2. w nocy, lecz po godzinie 20 - w porze najlepszej oglądalności. Niezwykle charakterystyczna jest przy tym reakcja środowiska "Gazety Wyborczej" i postkomunistów, którzy już przed samą emisją dokumentu próbowali go ośmieszać jako pisowski i przedstawiający Jaruzelskiego jako samo zło.

Czasami teksty w "Gazecie Wyborczej" faktycznie poruszają. Ostatnio rozczuliła mnie lektura Gadomskiego, zatroskanego nagonką dziennikarzy i szefa CBA na poczciwego biznesmena, Ryszarda Sobiesiaka. Dodajmy - mającego kontakty z mafią i skazanego za korupcję w 2008 roku. Mógłbym spuścić zasłonę milczenia na oburzenie Gadomskiego. Warto jednak posłużyć się tym przykładem, by pokazać, co w Polsce dla sporej części dziennikarzy i publicystów jest "normalką".

O tym, że były minister sportu uwielbia grać w golfa, wiedzą zapewne wszyscy. Podobnie jak i o tym, iż zna Ryszarda Sobiesiaka, choć tego pewni nie jesteśmy, bo ich relacje skupiają się właściwie tylko na...sporcie. Konkretnie wspólnym trafianiu do dołka, czy jak kto woli - do dziury. Jak się okazuje, niektóre turnieje golfowe odbyły się tylko w zakamarkach wyobraźni Mira. 

Nieprzypadkowy wydaje się termin decyzji Donalda Tuska. I wcale nie jestem zaskoczony, bo od 2 tygodni taką możliwość przewidywałem. Dlaczego premier nie chce zostać prezydentem, skoro do pokonania pozostał mu tylko Lech Kaczyński? Przecież Olechowski i Nałęcz nie stanowią dla niego żadnego zagrożenia.

Przeszukałem stenogramy z przesłuchania kluczowych świadków, których zeznania w wielu punktach się różnią, ale w jednym z najbardziej interesujących wzajemnie uzupełniają. Kamiński i Cichocki sprawili wiele kłopotów nie tylko Chlebowskiemu i Drzewieckiemu, ale i Tuskowi. Skupiłem się na omówieniu ciekawych wątków, na które nacisk położył przede wszystkim Kamiński, bo jego zeznania są chyba najistotniejsze. 

17 maja 2009 r. Jan Kosek rozmawia z Ryszardem Sobiesiakiem.

J. K.: Oni (chodzi m.in. o Zbigniewa Chlebowskiego – red.) to zblokują?

R. S.: On (Chlebowski – red.) mówi tak. Opierd... em go za to, że mówił co innego, że przynajmniej pół roku spokoju.

Przesłuchanie Zbigniewa Chlebowskiego nie należało, wbrew opiniom niektórych, do klęski komisji śledczej. Nawet, jeśli zdarzały się utarczki, brak konsekwencji w pytaniach i pozwalanie świadkowi na głupie wywody (choćby o znajomości z Kempą), znowu dało się wyłapać kilka spraw, o których wcześniej nie wiedzieliśmy. Pojawia się w związku z tym kilka pytań, które śledczy muszą zadać przy kolejnym przesłuchaniu.

Nowelizacja ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej autorstwa Platformy Obywatelskiej przynosi rewolucyjne zmiany, które są zarazem bardzo ryzykowne. Paradoksalnie zapowiadane "odpolitycznienie" instytutu, może okazać się "upolitycznieniem".

Dzisiejsze przesłuchanie Jacka Cichockiego przyniosło, mimo wszystko, kilka rewelacji. Przede wszystkim - minister ds. służb specjalnych nie potrafił wyjaśnić kilku spraw, być może obciążył zeznaniami Tuska ws. kalendarium i przede wszystkim - podważył wersję Boniego.

Na nic zdały się tanie zagrywki Urbaniaka o wynagrodzenie Kamińskiego, podważanie wiarygodności świadka przez Neumanna i nawet przez przewodniczącego Sekułę. Były szef CBA, jak czytam z relacji w mediach (teraz czekam na stenogramy ze stron sejmowych, po zakończeniu przesłuchania), pogrążył PO i Tuska.

Paszkwil czy totalnie bezsensowny, nielogiczny i wyjęty z realiów tekst jest zwykle długi, pisany z wielkimi emocjami i nie jeden raz z nieukrywaną satysfakcją. W "Gazecie Wyborczej" ta tendencja jednak się zmienia. Michał Ogórek pochwalić się może 12-linijkowym elaboratem nt. IPN. Domyślam się, że w tle rozgrywka idzie o wielce szkodliwą dla instytutu nowelę ustawy, przygotowaną przez PO.

Daleki jestem od obrony Pawła Piskorskiego. Uważam, że odpowiada za wiele nieprawidłowości i przekrętów z czasów prezydentury w Warszawie (układ warszawski czy afera mostowa), zresztą sam musiał opuścić szeregi PO, gdy dziennikarze odkryli nieścisłości również w oświadczeniu majątkowym. W ostatnim czasie jego dom przeszukało CBA.

Z publikacji w mediach na temat przesłuchania Jacka Kapicy przed komisją śledczą, dowiedziałem się właściwie tylko o ciekawym wątku notatki ze spotkania z Chlebowskim, którą dziwnym trafem wiceminister finansów sporządził na okoliczność zbadania sprawy hazardowej przez komisję śledczą lub prokuraturę.

Owsiak na dzisiejszej konferencji prasowej pokazał, co w naszym kraju stanowi o czyimś autorytecie. Nerwówka, momentami wręcz chamstwo i absurdalne zarzuty do mediów. O co mu chodzi? Ano o nie tak duży rozgłos, jaki się należy. Bo przecież w dzisiejszym świecie jałmużna i charytatywność musi odbywać się z pompą i z fajerwerkami. Gorzej, kiedy ktoś takiego sposobu pomocy, a przede wszystkim poglądów i zachowania głównego organizatora, nie podziela.

Jutro 18 finał WOŚP. Jak co roku, rozpoczyna się dyskusja o sensie akcji Wielkiej Orkiestry, osobie Owsiaka, pieniądzach, terrorze czerwonych serduszek i puszek. Dla mnie idea pomocy chorym dzieciom jest wspaniała i nigdy nie będę miał nic przeciwko, by istniały organizacje charytatywne, jak choćby ta Owsiaka. Ale właśnie z nią pojawiają się pewne problemy - jedni WOŚP kochają, inni nie znoszą.