PiotrCybulski - blog

To, że polska klasa polityczna nie jest najwyższych lotów, to wiemy od dawna. Ale nawet w tej degrengoladzie da się stworzyć podział na tych, którzy jeszcze jakoś starają się przynajmniej stwarzać pozory spełniania pewnych wymogów, oraz tych, którzy do polskiej polityki bez ogródek wnoszą tylko podwórkową gówniażerię.

Wciąż głośno na temat wywiadu, jakiego Mirosław Drzewiecki udzielił w czasie swojego pobytu na Florydzie. Powiedział tam wiele gorzkich słów, rzucił parę oskarżeń, co spowodowało lawinę krytyki, stoczoną brutalnie na głowę Drzewieckiego, tak jakby na brutalną prawdę, zawsze trzeba było odpowiedzieć równie brutalnie.

Żyjemy w takich czasach, w których splendor, sława i zaszczyty należą się głównie bogatym oraz tym, którzy potrafią się dobrze “zakręcić”. To zakręcenie daje im tzw. plecy, wtedy można załatwić sobie już prawie wszystko, zwłaszcza w Polsce.

Doskonale pamiętam czerwiec 2007 roku, kiedy to pod Urzędem Rady Ministrów powstało tzw. “białe miasteczko”. Był to wtedy znak protestu, przeciwko odrzuceniu przez ówczesnego premiera, Jarosława Kaczyńskiego, zaproszenia na spotkanie w sprawie podwyżek wynagrodzeń.

Wczoraj odbył się wideoczat z obecnym marszałkiem Sejmu i jednocześnie kandydatem na kandydata na Prezydenta, Bronisławem Komorowskim. Z ciekawością przyjąłem ten fakt, sam nawet zadałem dwa pytania. Niestety z przykrością stwierdzam, że Komorowski mnie zawiódł.

Dziś ujawniono informację o zdarzeniu z roku 2009, kiedy to polskie wojsko było szpiegowane przez rosyjski samolot w Wicku Morskim koło Ustki. Jak tylko radary go wyłapały, to rosyjski pilot czym prędzej się zmył. A może po prostu zmył się, bo był w szoku?.

Po porannym przeglądzie najważniejszych portali konkluzja jest jedna i zawsze taka sama: “Źle się dzieje w państwie polskim”. Nie piszę tu o jakiejś szczególnej tragedii, raczej mam na myśli tytułową “mierność nad miernościami”. Mierni urzędnicy, mierni ich szefowie, mierni kandydaci na prezydenta i mierne standardy. 

Od dawna ludzkość fascynuje się pojęciem “złotego środka”. Każdy o nim marzy, bo wiadomo, że jakiej dziedziny by nie dotyczył, to byłby spełnieniem najgłębiej skrywanych pragnień i sposobem na zrobienie wielkiej fortuny. Pomyślcie, coś co pasuje do wszystkiego, co odpowiada wszystkim, co jest wszystkim i dla wszystkich.

Tezę, którą postawiłem w tytule, doskonale ilustruje przykład Romana Giertycha. Pamiętam doskonale, gdy był on wicepremierem i ministrem edukacji narodowej w latach 2006 – 2007.

Teraz o polityce i politykach rozmawia się ze specjalistami od marketingu. Nic dziwnego, Tusk i Obama udowodnili, że teraz politycy to już tylko produkty, produkowane przez marki jakimi są partie. Te marki mają swoje logo, swoje slogany, swoje spoty reklamowe.

Dawno coś nie były publikowane sondaże poparcia partii politycznych, nie?. Te ostatnie nie były zbyt korzystne dla partii obecnie rządzącej, zatem musiała nastąpić długa cisza, byśmy je mogli spokojnie zapomnieć. 

Nigdy nie jest za późno na naukę i chwała temu, kto przyzna się przed całym światem, że dotąd był w całkowitym błędzie.

Fascynacja światem Marka Hłaski przyszła do mnie stosunkowo niedawno, ledwie parę miesięcy temu. Jego twórczość obijała mi się o uszy wprawdzie wcześniej, gdzieś tam w czasach edukacyjnych, jednak nigdy na tyle skutecznie, by jego przekaz mógłby “przeżreć” i do mnie dotrzeć.

Kiedyś milicja, ZOMO i inne esbeckie wynaturzenia, pałowały “bananami” i “lolami”, teraz pałują pozwami sądowymi . Zupełnie za nic. Wystarczy, że byłym milicjantom nudzi się nieco na sutych emeryturkach, mają więc czas podawać do sądu Bogu ducha winnych dziennikarzy.

Czuję się w obowiązku powrócić do sprawy niejednokrotnie tu przeze mnie opisywanej, mianowicie do tematu pomnika wdzięczności dla Armii Radzieckiej, który stoi w samym sercu Legnicy, szpecąc centralny punkt mojego miasta echem zbrodniczego systemu. To symbol tego, że komunizm jako system wprawdzie upadł, ale jako mentalność wciąż w wielu tkwi i ma się całkiem nieźle.

Platforma jest grupą ludzi szczwanych, to oznacza zatem, że nie mogą całego swojego powodzenia zostawić w rękach sondaży. Skoro tak jest, to znaczy, iż faktycznie polskie sondaże nie są warte funta kłaków.

Tytuł brzmi nieco abstrakcyjnie, dla wielu może nawet i szokująco, no bo jak to tak, przecież jest premierem polskim, nie? Poza tym dlaczego akurat norweskim, skoro dziadek był z Wehrmachtu, a nie z armii norweskiej?